İşte Döndük...

Tatil bitti... İçimdeki boşluk dönüşte biter sanıyordum, bitmedi, geçmedi... Hala düşünemiyorum, düşünmek istemiyorum... Bu akşam eski işyerinden arkadaşlarımla buluştuk... Konuşulan tek konu işyeriydi. İçim daraldı, sıkıldım, ama özlemişim arkadaşlarımı... Ama tekrar o ortamda olmak (iş ortamında), aynı konuları konuşup duymak istemediğime karar verdim... İçim şişti dinlerken... "Neden konuşmuyorsun" dediler, bilmem, bana bi sus geldi... Bu seferki susuşum düşünmekten değil, düşünememekten, düşünmek istememekten... Acaba bu sayede kaçtığımı mı sanıyorum herşeyden, sorunlardan, sıkıntılardan... Hmm... sıkıntılar ne? Şu an önemli bir sıkıntı görünmüyor, işsizim, ama az da olsa idare edecek param var... Sıkılıyorum, gündüz evde olmak çok kötü bir şey. Çok uyumak istemiyorum ve bugün korktuğum başıma geldi, kaldıramadım kendimi yataktan, tabi bunun romatizma ağrılarımla da alakası vardı biraz. Plan yapacağım kendime dedim, onu bile yapamıyorum... Bütün gün bilgisayarın başında oturup iş de arayamam, en fazla 1-2 saat yapılabilir herhalde... Biraz daha zaman tanımalıyım herhalde kendime... Ama en kısa zamanda kendime gelmem lazım, ne yapacağıma karar vermem lazım...

Ha tabi bu arada aklımda biri var, olmazsa olmaz zaten, ben bir aşk, sevgi bağımlısıyım...
1 aylık sevgilim ülkesine döndü, çok ani oldu, döneceği belliydi zaten ama bu kadar erken beklemiyorduk ikimiz de. Sürekli aklıma geliyor. Ayrı şehirde aşk derken şimdi uluslararasına açıldım ben... harbi bahtsızım ya, gülüyorum artık... Ama aşık değilim bu sefer, korudum kolladım kendimi, tebrik bana... Ammmaaaa çok özlüyorum, kuduruyorum gittiğini düşününce... Özeldi, güzeldi... off yaaa neden gittin, ben daha sana aşık olacaktım...

"Sevgili günlük" gibi oldu yazı yine... amaaan kgg!!!